Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό


του Σαράντου Καργάκου   

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

«Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου*
πόλεμος μέγας πολεμά, βαρε τό καλυβάκι…»

*τόπ΄ = μπάλα κανονιού. Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας οΕλληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τος ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω».

Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimusquid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε• όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς• μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε• παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή ; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός• πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα, όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι• καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία εξαετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις• είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά.

Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».

Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «ο καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής.

Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με …σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:

«Μή γελαστετε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!

Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις πιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία».Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών• πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:

«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα; μες εμαστε Κύπρος, μες εμαστελλάδα!

θεν ήρθατε πάτε, φοβεροί μερικάνοι, η πατρίδα σας εναι κάπου αλλού – καί σας φτάνει»!Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί• βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.

Σκέψεις, αλήθειες και πραγματικότητα...«Δεν είναι πρόσφυγες και μετανάστες είναι λαθρομετανάστες»... Τι δεν καταλαβαίνουν κάποιοι;

Δεν είναι πρόσφυγες και μετανάστες είναι ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
"Πρόσφυγας, με βάση τον Διεθνή νόμο, είναι κάποιος μόνον για όσο διάστημα κινδυνεύει η ζωή του και "κινείται" για να σωθεί. Το πρώτο κράτος που του παρέχει ασφάλεια είναι και το τελευταίο μέσα στο οποίο αυτή η ιδιότητα έχει ισχύ.
Αυτό έλεγε πάντα ο διεθνής νόμος πριν αυτός ο νόμος γίνει "πατσαβούρα" των έμμισθων "αλληλέγγυων", οι οποίοι είναι πράκτορες και χαφιέδες ...Πρόσφυγας, για παράδειγμα, είναι ο Σύριος "μέχρι" την Τουρκία ή την Ιορδανία και τον Λίβανο. Αν φύγει απ' αυτές τις χώρες, οι οποίες του προσφέρουν ασφάλεια και προστασία, μετατρέπεται αυτόματα σε Λαθρομετανάστη. Όταν δηλαδή ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος φτάνει στην Τουρκία ως πρόσφυγας, επιχειρεί να περάσει το Αιγαίο, για να πάει στη Γερμανία, παύει να είναι πρόσφυγας και γίνεται ένας κοινός ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ. Γιατί; ...Γιατί έχει αλλάξει το "ελατήριο" που τον "κινεί" ...Γιατί έχει πλέον σώσει τη ζωή του και απλά αγωνίζεται για την ποιότητα της ζωής του, όπως ένας κοινός ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ.
Το "ελατήριο" της κίνησης δηλαδή είναι αυτό, το οποίο δίνει σε κάποιον την ιδιότητά του. Αν κάποιος κινείται αναγκαστικά, δια της βίας και παρά τη θέλησή του μακριά από την εστία του με μόνο στόχο να σωθεί ο ίδιος και η οικογένειά του, είναι ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ μέχρι να βρει τόπο να μην απειλείται η ζωή του. Τον πρόσφυγα —με βάση και το διεθνές Δίκαιο— είναι υποχρεωμένο το κάθε κράτος να τον δεχθεί και να του παράσχει φιλοξενία και ασφάλεια ...Μόνον τον Πρόσφυγα όμως. Γιατί συμβαίνει αυτό και γιατί το δέχθηκαν ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα κράτη; ...Γιατί κατά πρώτον αυτό είναι το ορθόν πολιτισμικά και ανθρωπιστικά, αλλά και γιατί κατά δεύτερον ο Πρόσφυγας είναι ακίνδυνος για το κράτος που τον υποδέχεται.
Ο Πρόσφυγας "ξηλώθηκε" δια της βίας από την εστία του και εκεί θέλει να επανέλθει. Ο Πρόσφυγας είναι μόνιμα "προσανατολισμένος" προς την πατρίδα του. Δεν θέλει να "στήσει" νέα ζωή σε μια νέα πατρίδα. Έχει πατρίδα και δεν αναζητά τέτοια. Θέλει πίσω τη δική του ζωή και δεν θέλει νέα ζωή. Ως εκ τούτου δεν τον πειράζει ακόμα και να περιμένει σε προσφυγικά στρατόπεδα, γιατί θεωρεί ότι αυτό είναι ένα δύσκολο μεταβατικό στάδιο προς την ομαλότητα, που γι' αυτόν είναι ταυτισμένη με την επιστροφή στην πατρίδα.
Όμως, αντίθετα με τον πρόσφυγα, όταν κάποιος κινείται οικειοθελώς, όχι με κίνητρο τη σωτηρία του, αλλά με κίνητρο την "πρόοδό" του, είναι ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ. Ακόμα κι αν η αρχική κίνηση ήταν υποχρεωτική, που του έδινε την ιδιότητα του πρόσφυγα, αν αυτή συνεχιστεί, τον μετατρέπει σε ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗ. Γιατί Λαθρομετανάστης και όχι απλά μετανάστης; ...Γιατί δεν τον ΚΑΛΕΣΕ κάποια χώρα με βάση τις δικές της ανάγκες, ώστε να του δώσει την ιδιότητα του ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ. Αυτός από μόνος του κινείται προς κάποιες χώρες και αυτό τον καθιστά ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗ. Γιατί ο Λαθρομετανάστης είναι ο ανεπιθύμητος μετανάστης ...Είναι ο απρόσκλητος και αυθαίρετος μετανάστης.
Μετανάστης, δηλαδή, είναι αυτός, ο οποίος πηγαίνει σε μια χώρα, εξαιτίας τής ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ θέλησης και των δικών της ΑΝΑΓΚΩΝ και τελεί υπό την προστασία της. Λαθρομετανάστης είναι αυτός, ο οποίος εισβάλει παρανόμως σε μια χώρα, εξαιτίας της ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ θέλησης και των δικών του ΑΝΑΓΚΩΝ, αδιαφορώντας για τη θέληση και τις ανάγκες τής χώρας στην οποία στην κυριολεξία εισβάλει. Γνωρίζει δηλαδή εκ των δεδομένων ο Λαθρομετανάστης ότι είναι ανεπιθύμητος εκεί όπου επιδιώκει να πάει. Γνωρίζει ότι απλώνει τα χέρια του σε μια "πίτα" που ανήκει σε άλλους και την οποία δεν θέλουν —όπως είναι δικαίωμά τους— να τη μοιραστούν μαζί του. Γνωρίζει πως είναι παράνομος στις επιδιώξεις του ...Τόσο παράνομος όσο παράνομος είναι κι ένας διαρρήκτης.
Γι' αυτόν τον λόγο ο Μετανάστης κινείται στο φως και μέσα από τις νόμιμες διαδικασίες. Έχει νόμιμα ταξιδιωτικά έγγραφα και διεκπεραιώνεις τις υποθέσεις του μέσα από τις υπηρεσίες. Αντίθετα ο Λαθρομετανάστης κινείται στο σκότος και στην παρανομία. Έχει συναίσθηση της ταυτότητάς του. Αποφεύγει τις υπηρεσίες τής χώρας στην οποία εισβάλει. Κινείται νύχτα και με την συνοδεία παρανόμων διακινητών ανθρώπων."





Όποιος συγκρίνει το Ελληνικό Προσφυγικό ζήτημα με το λαθρομεταναστευτικό είναι ανιστόρητος ,δοσίλογος και προδότης !



Οι Έλληνες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ελλάδα, δεν δύνανται να συγκριθούν με τους αντίστοιχους που αιτούνται άσυλο από την
σημερινή ελληνική Πολιτεία, εν έτει 2015. 

Οι πρόσφυγες ή/και μετανάστες του 19ου και 20ου αιώνος, διέφεραν ως προς τους σημερινούς αιτούντες άσυλο, ως προς τρία σημεία :

Πρώτον, οι Έλληνες πρόσφυγες εκθεμελιώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες ένεκα εθνικών εκκαθαρίσεων, μίας μεθόδου, που υφίστατο κατά κόρον στην Χερσόνησο του Αίμου από την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνος και της Εποχής του ζητήματος, της Οθωμανικής Κληρονομιάς και επέστρεφαν στην Χώρα-Μητρόπολη τους. Έτσι, στα 1906, μετά την επίδειξη ισχύος της ήδη από τα 1878 «αυτόνομης και ισχυρής» Βουλγαρίας, οι Έλληνες της Φιλιππούπολης αλλά και συλλήβδην της Βουλγαρίας, αναγκάστηκαν να προσφύγουν στην Ελλάδα : 
Τον Ιούλιο του 1906, η Ελληνική Μητρόπολη της Φιλιππούπολης καθώς και οι εκκλησίες και τα σχολεία των Ελλήνων, διαλύθηκαν και οι Έλληνες Μητροπολίτες αντικαταστάθηκαν από Βούλγαρους, 30.000 Έλληνες επίσης κατέφυγαν στην Ελλάδα.
Το ίδιο έτος, Έλληνες αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν λόγω της έξαρσης που γνώρισε στην Ρουμανία, το «Κουτσοβλαχικόν» ζήτημα.


Δεύτερον, οι πληθυσμοί της εποχής αντηλλάσοντο βάσει Συμφωνιών, διεθνώς αναγνωρισμένων και επικυρωμένων, κάτι που υποδηλώνει την ύπαρξη συντεταγμένου προγράμματος «εξαναγκαστικής» μετανάστευσης αυτών των ανθρώπων. 
Έτσι τον Νοέμβριο του 1919, το «Σύμφωνο περί αμοιβαίας μεταναστεύσεως μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας», που διαλαμβάνετο στην Συνθήκη Ειρήνης, όριζε τον τρόπο και τον χρόνο των προς ανταλλαγή πληθυσμών. 
Πράγματι μετακινήθηκαν εκείνη την περίοδο, 50.000 Βούλγαροι και 30.000 Έλληνες προς της αντίστοιχες χώρες, δίχως να προκληθεί αναταραχή.
Το ίδιο, θεωρητικώς τουλάχιστον, επιχειρήθηκε και με το «Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο» της 30ης Ιανουαρίου του 1923.
 Έτσι, οι πληθυσμοί εξαναγκάζοντο μεν να εκτοπιστούν, μετακινούντο δε ανθρώπινα, προοδευτικά και προγραμματισμένα. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τους Έλληνες του Πρώτου Διωγμού στα 1914, ή τους αντίστοιχους του 1922 όπου σε αυτές τις περιπτώσεις ομιλούμε περί πραγματικών θυμάτων πολέμου αλλά και εθνικών εκκαθαρίσεων παραλλήλως. 

Τρίτον, οι Έλληνες πρόσφυγες του 20ου αιώνος, μετανάστευαν ένεκα εσωτερικών προβλημάτων και πολλές φορές επαναπατρίζοντο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι Έλληνες του Καυκάσου που μετά τα 1913, επέστρεφαν στο Ελλαδικό Χώρο, μετά την προσάρτηση τον πλούσιων εδαφών της Ηπείρου και της Μακεδονίας.
Μάλιστα το κύμα μετανάστευσης σε αυτήν την περίπτωση ήτο τόσο μεγάλο, ώστε η ελληνική κυβέρνηση το αναχαίτισε και διέκοψε την εθελούσια μετανάστευση και επαναπατρισμό των Ελλήνων του Καυκάσου. 
Ακόμα, στα 1919-1920, οι Έλληνες της Ρωσίας μετανάστευσαν στην Ελλάδα, ένεκα των εσωτερικών ταραχών που υφίσταντο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία.

Έτσι, διαγράφεται μετά περισσής ενάργειας, πως οι Έλληνες πρόσφυγες και μετανάστες-πλην της περίπτωσης του 1914 κα 1922-ήσαν είτε θύματα εθνικών εκκαθαρίσεων και εσωτερικών προβλημάτων, είτε μετανάστευαν εθελούσια και επαναπατρίζοντο, είτε βάσει συντεταγμένου προγράμματος που συνοδεύετο από τις αντίστοιχες υποδομές και μέτρα που προετοίμαζε το κράτος, αποφεύγοντας έτσι την σύγχυση και τον πανικό. 
Όσοι Έλληνες δε μετανάστευσαν προς Αυστραλία, Γερμανία και ΗΠΑ, το έκαναν έπειτα από επίσημη πρόσκληση και με όλα τα απαραίτητα έγγραφα ,πέρασαν από ιατρικούς ελέγχους, εξετάστηκαν εξονυχιστικά τα ποινικά μητρώα τους. Η μετακίνηση τους έγινε απολύτως ελεγχόμενα από τις αρχές και συντεταγμένα. 

Ουδεμία σχέση, λοιπόν, δύνανται να έχουν οι μετακινήσεις των ελληνικών πληθυσμών με αυτές των μουσουλμανικών που λαμβάνουν χώρα τη σήμερον. 
Στην περίπτωση των μουσουλμάνων δεν υφίστανται διακρατικές συμφωνίες και προγραμματικός σχεδιασμός. 

Έρχονται χωρίς χαρτιά και βουλιάζουν τις βάρκες τους, όντες πολύ καλά δασκαλεμένοι από τους δουλεμπόρους, ώστε να εξαναγκάζουν τις αρχές να τους περιμαζέψουν.


Νομικά δεν θεωρούνται καν πολιτικοί πρόσφυγες μιας και αυτός ο όρος δεν αποδίδεται μαζικά και συλλογικά αλλά έχει να κάνει με το κάθε άτομο ξεχωριστά. 
Η περίπτωση του κάθε ατόμου εξετάζεται ξεχωριστά και ατομικά. 

Λογίζεται κάποιος πολιτικός πρόσφυγας όταν κινδυνεύει άμεσα η ζωή του από το καθεστώς της χώρας του για τις πολιτικές ή θρησκευτικές του πεποιθήσεις κτλ, οπότε εξέρχεται αυτής και αιτείται άσυλο στην πρώτη Δημοκρατία που θα συναντήσει μπροστά του. 

Το γεγονός ότι στη Συρία υπάρχει πόλεμος μεταξύ του Άσαντ και της ISIS αυτό δεν αποδίδει συλλογικά την ιδιότητα του πρόσφυγα στις εξερχόμενες μάζες. 
Αυτοί, κατά το δίκαιο της Συρίας, είναι λιποτάκτες και εφόσον δεν παραμένουν στην Τουρκία (=προεδρική κοινοβουλευτική Δημοκρατία) αιτούμενοι πολιτικό άσυλο αλλά επιλέγουν να εισέλθουν στην ΕΕ, θεωρούνται παράνομοι μετανάστες ή λαθρομετανάστες . 
Η Τουρκία σε συνεργασία με τα κυκλώματα δουλεμπόρων που η ίδια εκτρέφει και σε αγαστή συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες (ΜΥΤ) μετατοπίζει αυτούς τους πληθυσμούς στα νησιά του Αιγαίου. 
Προφυλάσσει με αυτόν τον τρόπο το τουριστικό της προϊόν εν μέσω θέρους (στην Αττάλεια για παράδειγμα απαγορεύεται αυστηρώς η είσοδος σε λαθρομετανάστες) .Μόλις το 1/3 σύμφωνα με την Frontex είναι συριακής καταγωγής, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των 2/3 είναι από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.


Οι Σύριοι για τη Συρία είναι λιποτάκτες εφόσον προτίμησαν την έξοδο αφήνοντας τους φίλους και συγγενείς τους να σφαχθούν από τις δυνάμεις της ISIS, αποδυναμώνοντας έτσι την εθνική άμυνα της Συρίας. 

Οι πολιτικοί προπαγανδιστές της διεθνιστικής αριστεράς, υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης και της πολυπολιτισμικότητας, περίτεχνα εξισώσουν τα δύο αυτά φαινόμενα, την ελληνική νόμιμη και συντεταγμένη προσφυγιά και οικονομική μετανάστευση με τη λαθρομετανάστευση των μουσουλμάνων των ημερών μας. Αυτό το πράττουν για να χτυπήσουν στο συναίσθημα τους Έλληνες και να τους κάνουν να δεχθούν αμαχητί την εν εξελίξει γενοκτονία τους, δια της αντικαταστάσεως του πληθυσμού και της μετάλλαξης του δημογραφικού περιβάλλοντος. Υπενθυμίζουμε ότι τους τελευταίους 2 μήνες εισβάλλει ένα «χωριό την ημέρα, μια πόλη το μήνα» λαθρομεταναστών.

 Ενώ εξαιτίας της μνημονιακής λιτότητας και της πενίας, εξήλθαν ίσα με 150.000 Έλληνες στο εξωτερικό, νόμιμα και συντεταγμένα πάντα. 
Οι λαθρομετανάστες εγκαθίστανται στην ΕΕ παρακάμπτοντας το σκληρό γραφειοκρατικό καθεστώς της οικονομικής μετανάστευσης που συνεχίζει να ισχύει μόνο για τους γηγενείς Ευρωπαίους. 
Αρκεί κανείς να ερευνήσει τι γραφειοκρατία επικρατεί ώστε να εγκατασταθεί κάποιος Ευρωπαίος για εργασία στην Ισπανία, στην Ιταλία και την Γερμανία και θα διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την προνομιακή μεταχείριση των λαθρομεταναστών της Ασίας και Αφρικής. 

Δύο μέτρα και δύο σταθμά!

Πηγή: blablaworldnews

Ο ΑΚΡΙΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ, ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΟΝ Ρ.Τ.ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΟΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ!

Είπαμε, σε τέτοιες προκλήσεις, ειδικά του "μόγγολου αγά" από απέναντι, δεν μένεις με κλειστό το στόμα...ούτε σφυρίζεις αδιάφορα... Είσαι ξεκάθαρος!
ΕΥΓΕ στον Σεβασμιότατο Άνθιμο για την τοποθέτησή του!!!
Το οποίο "ΕΥΓΕ" όμως, δεν μπορείς να το πεις για κάποιους άλλους, πολιτικούς, ιεράρχες και λοιπούς ιθύνοντες...Δυστυχώς!




του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου
«Ήταν επαίσχυντη για την Ελλάδα η Συνθήκη της Λωζάνης» δήλωσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος και αυτή πρέπει τάχιστα να αντικατασταθεί με ποιά άλλη με αυτήν... των Σεβρων αφού όπως είπε χαρακτηριστικά «της Λωζάνης εκπνέει»!
«Για μας η Συνθήκη της Λωζάννης ήταν επαίσχυντη. Αν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί ότι δεν ωφέλησε και την χώρα του, απορώ πως το θυμήθηκε τώρα, λίγα χρόνια πριν την εκπνοή της», δήλωσε ο Σεβασμιώτατος
Στο ρητορικό ερώτημα που ο ίδιος θέτει στον εαυτό του για το τι θα επακολουθήσει μετά από μια μελλοντική κατάργηση ή λήξη της Συνθήκης της Λωζάνης αναφέρει «Και τώρα τι; Μήπως η Σεβρών;»
Ο ακρίτης ιεράρχης αναφέρεται σαφώς στην μόνη Συνθήκη που δικαίωνε τον Ελληνισμό και επανένωνε όλα τα ελληνικά εδάφη (ή σχεδόν όλα αν εξαιρέσουμε τα εδάφη της Ανατολικής Ρωμυλίας που δόθηκαν στην Βουλγαρία με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878)
Δηλαδή η επιστροφή στην Ελλάδα της Ανατολικής Θράκης και της Δυτικής Μικράς Ασίας.
«Για μας η Συνθήκη της Λωζάννης ήταν επαίσχυντη. Αν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θεωρεί ότι δεν ωφέλησε και την χώρα του, απορώ πως το θυμήθηκε τώρα, λίγα χρόνια πριν την εκπνοή της. 
Εξάλλου το αμερικανικό Κογκρέσο κατήργησε την Συνθήκη της Λωζάννης, με μία ψηφοφορία στις 18 Ιανουαρίου 1927, κατά την οποία οι Δημοκρατικοί ψήφισαν «κατά» της συμφωνίας και οι Ρεπουμπλικάνοι «υπέρ».
Αν λάβουμε υπόψη ότι η Τουρκία προχωρώντας ακάθεκτα μετά το πραξικόπημα το δικομματικό σύστημα, διαμορφώνει την δημοκρατική πτέρυγα με τον Ερντογάν και την συντηρητική με τον Ιχσάνογλου, τότε το ερώτημα που είχα δημοσιεύσει πριν δύο χρόνια επανέρχεται αμείλικτο: Και τώρα τι; Μήπως η Σεβρών;»
«Η σημερινή Τουρκία είναι ο χώρος στον οποίο δραστηριοποιήθηκαν δύο πολιτισμοί, ο Ελληνικός και ο Περσικός. Οι σημερινοί Τούρκοι νιώθουν ότι μόνο η χρήση της γεωγραφικής αυτής εκτάσεως τους ανήκει. Γι’ αυτό η τουρκική Κυβέρνηση χρειάστηκε ειδική άδεια για να κτίσει γέφυρα στο Βόσπορο ή για να διέλθει το Istanbul Metrosu στην αντίπερα όχθη. Όσο λησμονούμε το παραπάνω, οι Τούρκοι παριστάνουν τους ιδιοκτήτες και «αποκτούν» δικαιώματα, έστω στο επίπεδο των εντυπώσεων, που όμως, οι διεθνείς συνθήκες δεν τους αναγνωρίζουν.
Η Τουρκία, είναι τεχνητό έθνος-κράτος. Η τουρκική Δημοκρατία είναι γέννημα μιας Συνθήκης, της Λωζάννης το 1923. Άραγε, πόσο διήρκεσε η δυναμική της, πόσο η ισχύς της; Μήπως ήταν ένα «πουκάμισο αδειανό»; Κι αν όχι η επαίσχυντη Λωζάννη; τότε τί; μήπως οι Σέβρες; (Αλήθεια, τί σύμπτωση! η Συνθήκη των Σεβρών υπογράφηκε στις 10 Αυγούστου (1920) και στις 10 Αυγούστου (2014) είναι η ημέρα του πρώτου γύρου των μεθαυριανών προεδρικών εκλογών στην Τουρκία!)»
Τι έλεγε αυτή η περιβόητη Συνθήκη των Σεβρών;
Η συνθήκη όριζε τα εξής: η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδιδε την κυριαρχία της Μεσοποταμίας (Ιράκ), της Παλαιστίνης και της Υπεριορδανίας στην Βρετανία ως προτεκτοράτα της Κοινωνίας των Εθνών, την Συρία και τον Λίβανο στην Γαλλία επίσης ως προτεκτοράτα και η υπαγωγή της Ανατόλιας στη σφαίρα επιρροής της Ιταλίας. Η Χετζάζ (μέρος της σημερινής Σαουδικής Αραβίας) το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα γίνονταν ανεξάρτητα κράτη.
Ο Ε. Βενιζέλος υπογράφει την Συνθήκη των Σεβρών σύμφωνα με την wikipedia
Στην Ελλάδα παραχωρούνταν τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος και η ανατολική Θράκη μέχρι τη γραμμή της Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Η περιοχή της Σμύρνης έμενε υπό την ονομαστική επικυριαρχία του Σουλτάνου αλλά θα διοικούνταν από Έλληνα Αρμοστή ως εντολοδόχο των Συμμάχων, και θα μπορούσε να προσαρτήθει στην Ελλάδα μετά από πέντε χρόνια με δημοψήφισμα. Το άρθρο 26 της Συνθήκης όριζε ακομα οτι αν οι οθωμανικές αρχές δεν συναινούσαν στην εφαρμογή της, θα εξέπιπταν από την κυριαρχία τους στην Κωνσταντινούπολη, την οποία θα μπορούσε να καταλάβει η Ελλάδα, κάτι το οποίο έντεχνα είχε προωθήσει ο Βενιζέλος.
Παράλληλα, η Βόρεια Ήπειρος ενσωματωνόταν στην Ελλάδα με το μυστικό Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι. Η Ιταλία συμφώνησε ακόμα να παραχωρήσει τα Δωδεκάνησα (εκτός από τη Ρόδο και το Καστελλόριζο) στην Ελλάδα, και όταν η Βρετανία έδινε στο μέλλον την Κύπρο στην Ελλάδα, τότε (μετά από δημοψήφισμα) θα παραχωρούταν και αυτά τα νησιά (η συμφωνία ακυρώθηκε αργότερα από την Ιταλία το 1922).
Τα στενά των Δαρδανελίων και η θάλασσα του Μαρμαρά αποστρατικοποιήθηκαν και έγιναν προσωρινά διεθνής περιοχή, οι Σύμμαχοι απέκτησαν τον οικονομικό έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τέλος καθορίζονταν η ισότητα και τα δικαιώματα των χριστιανικών μειονοτήτων.
Η επικύρωση της Συνθήκης δεν έγινε από κανένα συμμαχικό κοινοβούλιο (ούτε από το ελληνικό), καθώς μετά την επαναφορά του Κωνσταντίνου στον ελληνικό θρόνο, διαταράχθηκαν οι σχέσεις με τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες ποτέ δεν τον αναγνώρισαν ως αρχηγό του ελληνικού κράτους.
Η Σοβιετική Ένωση έκανε ξεχωριστή συνθήκη με τους Οθωμανούς. Μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, που μετέφεραν την πρωτεύουσα στην Άγκυρα, καθώς και την Μικρασιατική Καταστροφή, οι σύμμαχοι υπέγραψαν νέα συνθήκη ειρήνης (Συνθήκη της Λωζάνης) το 1923, με ευνοϊκότερους όρους για την (πλέον) Τουρκία.

ΠΗΓΗ: pronews

Ο αγάς, η συνθήκη της Λωζάνης και οι φοβίες μας.


Όσο το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας θα κοιμάται με εμμονές και φοβίες και θα ξυπνά με ιδεοληψίες και κούφια λόγια για καλημέρα, χωρίς να αναθεωρείται το δόγμα της εξωτερικής και εθνικής μας πολιτικής, ο "μόγγολος αγάς" από απέναντι θα βρίσκει πάντα ευκαιρίες και θα δημιουργεί τετελεσμένα, αφού ξέρει ότι οι κυβερνήσεις μας πάσχουν από σύνδρομο οσφυοκαμψίας και στρουθοκαμηλισμού...

Γιατί ο Ερντογάν βάζει τώρα ζήτημα Λωζάνης και νησιών του Αιγαίου.


του Σωτήρη Δημόπουλου
Η ευθεία αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης από τον «σουλτάνο της Αγκύρας», η απροκάλυπτη εκδήλωση των νεο-οθωμανικών του εμμονών και ο ωμός τρόπος που τις εξέφρασε έπεσαν ως κεραυνός στα σαλόνια της αθηναϊκής ελίτ. Και είναι απολύτως φυσιολογικό να συμβαίνει τούτο, καθώς οι ψευδαισθήσεις με τις οποίες για χρόνια τρέφουν τον ελληνικό πληθυσμό έχουν μετατραπεί για τα μέλη της ιθύνουσας τάξης μας σε δεύτερη φύση. Ως εκ τούτου, κάθε φορά που το σκηνικό που έχουν στήσει καταρρέει, εκπλήσσονται σφόδρα, αν και πάντα παροδικά. Σύντομα ανακτούν τη ψυχραιμία τους για να κατασκευάσουν ένα νέο «αφήγημα», και έτσι να συνεχιστεί ο ύπνος του δικαίου. Αυτό συνέβη, στην ουσία, και σε αυτή τη περίπτωση. Λένε λοιπόν, για εσωτερική κατανάλωση και για να πικάρουν τους κεμαλιστές είναι οι βρυχηθμοί του Τούρκου, που απειλεί να καταβροχθίσει από τα Δωδεκάνησα μέχρι την Λήμνο και τη Σαμοθράκη κάθε νησί από το οποίο ακούγονται ήχοι μέχρι τις ακτές της Μικράς Ασίας! Έτσι, εμείς μπορούμε να παραμείνουμε ψύχραιμοι για να συνεχίσουμε τις καθημερινές μας ασχολίες.
Δυστυχώς, όμως, η παρούσα συγκυρία είναι απείρως πιο δραματική για την ελληνική πλευρά. Και γι’ αυτό εκπέμπεται και ένας κεκαλυμμένος πανικός στα υψηλά δώματα της εξουσίας.
Γιατί ο Ερντογάν, ο πάντα παρορμητικός, φανατικός και κατακτητικός, δεν συνηθίζει να αστειεύεται. Αποφάσισε ψύχραιμα και μεθοδικά να αναβαθμίσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό, βασιζόμενος σε υπαρκτά, θετικά για τον ίδιον, δεδομένα ώστε να επιτύχει συγκεκριμένους και πολλαπλούς στόχους.
Ποια είναι τα δεδομένα και ποιοι οι στόχοι του;
·         Η αίσθηση της απόλυτης παντοδυναμίας που απολαμβάνει στο εσωτερικό της χώρας, και η οποία ψυχολογικά τον εξωθεί στη ανοιχτή διατύπωση των βαθύτερων επιδιώξεών του, που άλλωστε δεν είναι μόνον δικές του. Ο σχεδιασμός του κινείται σταθερά επί του άξονος της αποκατάστασης, με κάθε μέσο, της οθωμανικής τάξης. Το όραμά του συνεπαίρνει όχι μόνον τις ισλαμιστικές μάζες της Ανατολίας, που τον λατρεύουν ως τον μεγάλο πατέρα, αλλά και το ισχυρό εθνικιστικό κίνημα, που συντάσσεται δι’ αυτού του τρόπου στο πολιτικό του άρμα. Η σωβινιστική εξωτερική πολιτική δίνει συνάμα και εντός του στρατού, που το κύρος του επλήγη από το φιάσκο του στρατιωτικού πραξικοπήματος, αφορμή ταύτισής του με την εκτελεστική εξουσία.
·         Η μεταπραξικοπηματική πραγματικότητα επιτρέπει στην Άγκυρα να κινείται με πρωτοφανή ευχέρεια στο διεθνές πεδίο. Η Τουρκία χρησιμοποιεί εντέχνως προς όφελός της την αντιπαράθεση Αμερικής-Ρωσίας αλλά και την αντίθεση Αμερικής-Γερμανίας, που δεν πρέπει καθόλου να την υποτιμούμε, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον ελληνοτουρκικό χώρο. Κατόρθωσε ο Ερντογάν να βρεθεί σε μια θέση, σχεδόν στο απυρόβλητο, που όλα να του επιτρέπονται ώστε να μην χολωθεί και συνταυτιστεί με τον αντίπαλο. Ωστόσο, ο ίδιος γνωρίζει ότι αυτή η ιδανική για τη Τουρκία κατάσταση έχει ημερομηνία λήξεως. Αργά ή γρήγορα το τοπίο θα ξεκαθαρίσει και θα πρέπει να διαλέξει με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει – αν και είναι προδιαγεγραμμένο ότι θα πέσει και πάλι στην αγκαλιά των Αμερικανών. Οπότε, βιάζεται να βάλει όλα τα θέματα πάνω στο τραπέζι, αφού προς ώρας κανείς δεν θα του τραβήξει το αυτί, αλλά αντιθέτως θα βρει ευήκοα ώτα...


·         Ιδιαίτερα εύστοχα ο νεοσουλτάνος χειρίζεται τη σχέση του με τη Μόσχα. Οι «αταξίες» της Άγκυρας προς το ΝΑΤΟ, οι υποσχέσεις της για τη δημιουργία του «Turkish Stream», και η όποια συμφωνία υφίσταται για τη Συρία, είναι θεμιτά πλεονεκτήματα για τη Ρωσία, έστω και πρόσκαιρα, ώστε να προωθήσει τους στόχους της σε τρία μέτωπα –το συριακό, το ουκρανικό, αλλά και της Υπερκαυκασίας. Και μόνον το γεγονός ότι ο Πούτιν επέτρεψε, κατ’ ουσίαν, την εισβολή και κατοχή της σημαντικής αυτής λωρίδας της βόρειας Συρίας από το τουρκικό στρατό, καταδεικνύει τη σημασία που δίνει στη σχέση αυτή. Οι Τούρκοι γνωρίζουν ότι και στις δύο περιπτώσεις που κατανίκησαν τους Έλληνες στον 20ό αιώνα, στην Μικρά Ασία το 1922 και στην Κύπρο το 1974, οι Ρώσοι ήταν ή σύμμαχοί τους –σύμφωνο Λένιν-Κεμάλ- ή έμειναν αμέτοχοι –λόγω του φόβου η Κύπρος να γίνει νατοϊκό έδαφος. Ασφαλώς, σήμερα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, γιατί ακόμη, ευτυχώς, οι σχέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου με τη Ρωσία παραμένουν στενές και φιλικές. Ο Ερντογάν, όμως, αντιλαμβάνεται ότι έστω και αυτή τη σχετική ρωσική ανοχή τουλάχιστον στις ρητορικές του υπερβάσεις, την ώρα που διεξάγεται η καθοριστική μάχη του Χαλεπιού, δεν είναι βέβαιος ότι θα την ξαναβρεί στο μέλλον.
·         Από την πλευρά των ΗΠΑ, η αγωνία να επαναφέρουν τον αγριεμένο πρόεδρο στα νερά τους δημιουργεί μια αξιοκαταφρόνητη εικόνα για την Ουάσιγκτον. Εμφανίζονται οι Αμερικανοί να του προσφέρουν «γη και ύδωρ» σε κάθε επίπεδο, λόγω της γεωπολιτικής αξίας της Τουρκίας, και ιδιαίτερα σε μια στιγμή που προωθείται ένα νέο σύστημα ασφαλείας και ενεργειακών δικτύων που μπορούν να εξασφαλίσουν στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ την αύξηση της επιρροής τους στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και, εν μέρει, στην Ευρώπη. Το πρόβλημα είναι, ωστόσο, ότι οι χουβαρντάδικες παραχωρήσεις των Αμερικανών γίνονται σε βάρος των αδυνάμων αντιπάλων της Τουρκίας δηλαδή: Κούρδων, Κυπρίων και Ελλαδιτών, που συμπτωματικά είναι όλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι Τούρκοι λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ότι το πολιτικό κατεστημένο στην Αμερική βρίσκεται προσηλωμένο στις επικείμενες προεδρικές εκλογές και οι αποφάσεις ενός απερχόμενου προέδρου είναι πάντοτε πολύ συγκρατημένες.
·         Η Γερμανία, έχει επίσης τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή, ενώ οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επηρεάζονται άμεσα από το μεταναστευτικό, για το οποίο έχει τον πρώτο λόγο. Το Βερολίνο δεν είναι καθόλου διατεθειμένο να πιέσει τον Ερντογάν για το ζήτημα της Ελλάδας. Αντιθέτως, ευνοεί τις οθωμανικές επιδιώξεις στο δικό του παζάρι με την Άγκυρα. Και για όποιον αμφιβάλει ας ανατρέξει στην είδηση ότι τίθεται ζήτημα από τη Γερμανία για τους μετανάστες που βρίσκονται στα νησιά, ότι αυτοί δεν περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης. Δίνει δηλαδή το σήμα ότι άλλο τα νησιά του Αιγαίου και άλλο η ηπειρωτική Ελλάδα. Και ας έχουμε επίσης στο νου μας ότι ο τουρκικός εκβιασμός έρχεται σε μια βολική για τη Γερμανία στιγμή που ΗΠΑ και ΔΝΤ πιέζουν το Βερολίνο, για τους δικούς τους λόγους, να ανοίξει η συζήτηση για το ελληνικό χρέος.
·         Η όξυνση στο Αιγαίο αφορά, αναμφίβολα, και στο σχεδιασμό της Άγκυρας στο συριακό Κουρδιστάν. Κάθε απόπειρα να δημιουργηθεί μια κουρδική οντότητα στη Ροτζάβα, ή η πρόθεση των Κούρδων να παραμείνουν δυτικά του Ευφράτη, δημιουργεί ιδιαίτερο εκνευρισμό στους Τούρκους. Οπότε ας μην υπάρχει αμφιβολία ότι το παζάρι έναντι του ελληνισμού, συνδέεται με το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Κούρδων και τις εξελίξεις στη Συρία.  
·         Η επιθετική ρητορεία για το Αιγαίο σχετίζεται και με το Κυπριακό. Σήμερα, όλοι παρακαλούν τον Ερντογάν να βάλει λίγο νερό στο κρασί του, ώστε να καταφέρουν να παρουσιάσουν ένα κάπως ευπρεπές σχέδιο επίλυσης, έστω κι αν αυτό θα είναι τρισχειρότερο από το «Ανάν». Ο σουλτάνος, όμως, που δεν μπορεί να ακούει φωνές από περιοχές που ανήκαν στην οθωμανική αυτοκρατορία και αυτές οι περιοχές να μην του ανήκουν, πώς θα κάνει την παραμικρή παραχώρηση, έστω και για τα μάτια του κόσμου; Τα θέλει, λοιπόν, όλα: και μεγαλύτερο μερίδιο στην εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων, που θα περνούν εννοείται από την Τουρκία, και ουσιαστικό έλεγχο όλης της Κύπρου, και πρόεδρο Τουρκοκύπριο, και στρατό πάνω στο νησί. Επομένως η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, ανεβάζει και το μερίδιό του στην Κύπρο. Προς συμμόρφωση, βεβαίως, και όσων αλόγιστα μπήκαν σε μια διαπραγμάτευση, με μόνο εφόδιο τις διαβεβαιώσεις ισχυρών διεθνών παραγόντων. Γιατί λησμόνησαν, επηρμένοι από τις κολακείες των ισχυρών, ότι στη μόνη ισχύ που μπορείς να βασίζεσαι είναι η δική σου…
·         Άλλη μια ευνοϊκή συγκυρία για τον Ερντογάν, που σχετίζεται με τη διαδικασία της επίλυσης του Κυπριακού, είναι και η φαεινή ιδέα εκ μέρους του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών να αντικατασταθεί το σύστημα εγγυήσεων του 1960, με ένα σύμφωνο φιλίας και συμμαχίας Ελλάδος-Κύπρου-Τουρκίας. Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Ότι μέσω αυτού του συμφώνου μπορούμε να πάμε σε μια συνολικότερη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών, ουσιαστικά δηλαδή να συζητήσουμε τις τουρκικές διεκδικήσεις. Άρα ο Ερντογάν, μιας και του προσφέρουμε αυτήν την ευκαιρία, και μάλιστα τον παρακαλούμε μαζί με τον κ. Έιντε, την κα Νούλαντ κ.λπ., ξεκινάει το πάρε-δώσε ή μάλλον το πάρε-πάρε, ανεβάζοντας τον πήχη των απαιτήσεών του.
·         Η συζήτηση για τα νησιά του Αιγαίου έρχεται τη στιγμή που επί ενάμιση έτος το Αιγαίο έχει καταστεί θάλασσα μειωμένης κυριαρχίας. Οι μεταναστευτικές ροές και κυρίως η ομολογημένη αδυναμία του ελληνικού κράτους να τις ελέγξουν ή να τις διαχειριστούν έχουν δημιουργήσει στην παγκόσμια κοινότητα την αίσθηση ότι εδώ δεν υπάρχει τίποτε, δεν υπάρχουν σύνορα, όπως είχε πει και ο κ. Τσίπρας, δεν υπάρχει οργανωμένη πολιτεία, παρά μόνο ένα κενό. Που γεμίζει από τη δράση δεκάδων ΜΚΟ, μυστικών υπηρεσιών, πλοίων του ΝΑΤΟ κ.λπ.. Το έδαφος, λοιπόν, είναι καλά οργωμένο για τις τουρκικές διεκδικήσεις.
·         Απέναντι από την αναθεωρητική Τουρκία, των 75 εκατομμυρίων, βρίσκεται μια χώρα διαλυμένη δημογραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά, πολιτικά. Απέναντι στον ιμπεριαλιστή Ερντογάν, βρίσκεται μια ελληνική κυβέρνηση αδύναμη, ανίκανη και ιδεοληπτική, που διέπεται από ψευδοειρηνόφιλες διεθνιστικές αρχές, ικανές μόνον για να παίξει κάποιος τον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου». Πού θα βρεθεί, λοιπόν, καλύτερη συγκυρία για να εγερθούν οι τουρκικές απαιτήσεις στην ολότητά τους. Πολλώ δε μάλλον, που το κυβερνητικό σχήμα στην Ελλάδα έχει χάσει δια παντός την αρχική αίγλη του στο διεθνές στερέωμα ως εξωτικό εναλλακτικό φρούτο, και αντιμετωπίζεται με απαξίωση, ενώ και στο εσωτερικό πνέει τα λοίσθια.
Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, ο Ερντογάν έβγαλε από το συρτάρι τη Λωζάνη και το Αιγαίο. Και για να μην μείνει στα λόγια δέσμευσε και το μισό Αιγαίο με δύο ΝΟΤΑΜ για να ασκηθεί ο τουρκικός στρατός και να προχωρήσει στην πράξη ο εκβιασμός του. Η κατάσταση τους επόμενους μήνες, που διακυβεύονται πολλά –αμερικανικές εκλογές, πόλεμος στη Συρία, κυπριακό, συμφωνία για το μεταναστευτικό- θα είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Άραγε απέναντι σε όλα αυτά, εμείς θα συνεχίσουμε να παίζουμε τις στρουθοκαμήλους; 

"Τα πραξικοπήματα δεν αρχίζουν και τελειώνουν έτσι γρήγορα και εύκολα"

















Σε πρώτη φάση πραξικόπημα, σε δεύτερη μια περίοδος σχετικής ηρεμίας, έως ότου "ξεκαθαριστεί" το εσωτερικό μέτωπο στην Τουρκία και τιμωρηθούν οι κατά τον ερντοάν προδότες... μέσα από αναπόφευκτες αναταράξεις στις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας.
Η συνέχεια βέβαια θα αποδείξει για άλλη μια φορά, ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και πως όταν καίγεται η γύρω περιοχή, ο κίνδυνος να αρπάξει φωτιά και το δικό σου σπίτι, είναι ορατός… Και μην ξεχνάμε και το ελικόπτερο, ιπτάμενος δούρειος ίππος είναι, τι δεν κατάλαβαν κάποιοι, με τους οκτώ στρατιωτικούς, τους οποίους κατά πράβαση της "συνθήκης της Γενεύης" που απαγορεύει την παράδοση στρατιωτικών που ζήτησαν άσυλο, μας ζητούν δια στόματος ΥΠΕΞ τουρκιας Τσαβούσογλου να εκδόσουμε στη γείτονα, το οποίο, λέγεται,  αν δεν το πράξουμε μας απειλούν ακόμη και με πόλεμο...Δοκιμάζοντας έτσι και τα αντανακλαστικά μας, καθώς και αν τους εκδόσουμε παραβιάζουμε τη συνθήκη της Γενεύης θέλοντας έτσι να μας εκθέσουν διεθνώς... Αφήστε που ίσως δούμε και καμιά φρεγάτα του τουρκικού πολεμικού ναυτικού να έρχεται προς τα δω και να ζητάει άσυλο το πληρωμά της...και μετά;
Γι' αυτό λέμε πως το πραξικόπημα στην τουρκιά, είτε στημένο- μαϊμου, είτε "γνήσιο" και αποτυχημένο απ' ότι δείχνει, μας επηρεάζει άμεσα και αρνητικά και με δεδομένο ότι είμαστε χωρίς σχεδιασμό για μια τέτοια κατάσταση και λειτουργούμε πάλι αποσπασματικά μας κάνει να φαινόμαστε εκτός από προτεκτοράτο και κακομοιράτο έως και ραγιαδιστάν! Άσε που αν προσμετρήσουμε κι άλλες καταστάσεις πρόκλησης εντός της Θράκης μας και διάφορους άλλους αστάθμητους, επικίνδυνους παράγοντες από τη Θράκη εως και τα νησιά μας και την αδυναμία μας να τελειώνουμε εν τη γενέση τους κάποιες προκλήσεις που απειλούν την κυριαρχία και εθνική  μας ανεξαρτησία, θα αντικρισουμε δυστυχώς τη γύμνια μας...
Το ζητούμενο στο τέλος είναι, πόσο  αποφασισμένοι είμαστε για τα "θερμά" και τα "άκρα" αν το σχοινί τεντώσει κι άλλο;
Το νου σας...σε αέρα, θάλασσα και στεριά όταν θα φαίνεται πως όλα είναι ήρεμα στην απέναντι "ακτή των μαύρων"! Οι τουρκοι λέτε να μην έχουν  καταλάβει κάτι για τον επικείμενο διαμελισμό τους; Άρα, αν δεν μπορούν να το αποτρέψουν, ζωτικό χώρο θα ψάξουν...και που θα τον αναζητήσουν; προς Μαύρη θάλασσα ή προς Συρία; μπααααααα εκεί καίει λεβέντες μου! Προς Ελβετία ή Ιταλία; νομίζω πως είναι λιγάκι μακρυά... Προς Αιγαίο- Ελλάδα μήπως; λεω, μήηηηηηπως;
Τα πραξικοπήματα, λοιπόν, δεν αρχίζουν και τελειώνουν έτσι γρήγορα και εύκολα "πολεμόχαρη φυλή μου"... όπως θα έλεγε και η αείμνηστη Μαλβίνα! Και που είστε, τα άρβυλα σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν τα γυαλίζουν, προδίδουν τη θέση μας και ειδικά τη νύχτα...
Και μη μασάτε με τις χάντρες και τα καθρεφτάκια των τουριστών εκ τουρκιας προερχόμενων (που δε λέω, καλώς να ορίσουν)... αλλά, ας σταματήσουμε να κοιτάμε το είδωλο στον καθρέφτη κι ας δούμε πίσω απ' αυτόν μια φορά... Επίσης, σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη, θεωρώ, προς η βιζα δεν πρέπει να καταργηθεί επ ουδενί, Εθνικοί λογοι το επιβάλλουν... ας μη βλέπουν κάποιοι μόνο το τυράκι διότι υπάρχει και φάκα! Έτσι την πατήσαμε και με τα καραβάνια των λαθρομεταναστών που μας στέλνουν οι τουρκοι, με βάση το "δόγμα οζάλ" και με δικαιολογία από κάποιους εγχώριους ιδεοληπτικούς ότι ειμαστε ανθρωπιστές εδω στο elladistan και οτι σύνορα δεν πρέπει να υπάρχουν και οτι η ΕΕ θα μας βοηθήσει και μπλα μπλα μπλα...και μας μείναν αμανάτι οι λάθρο...και τρέχουμε και δεν φτάνουμε τώρα πια...μέχρι να δούμε κι άλλα σημεία και τέρατα με δαύτους, όχι ότι δεν συμβαίνουν απλά δεν τα βγάζουν όλα...όπως σταμάτησαν να μας λένε και πόσοι μπαίνουν, διότι μπαίνουν. Τυχαίο;
Αλήθεια, με την ανακύρηξη εκείνης της περιβόητης ΑΟΖ τι κάνουμε;;; Γαργάρες μέχρι να παγιώσουν την οριογραμμή του 25ου μεσημβρινού, προς όφελός τους, οι "καλοί" μας γείτονες; Τι θυμάσε τώρα θα μου πουν κάποιοι...
Εν κατακλείδι, πολλές καταστάσεις, θερμές, ψυχρές κι ανάποδες έπονται ενός πραξικοπήματος και ειδικά ενός μαϊμού και στημένου πραξικοπήματος...αλλιώς ποιος ο λόγος να στηθεί, μόνο για να γίνει προφήτης ο ερντοάν (αυτός ο "δημοκρατικά εκλεγμένος πραξικοπηματίας"; ). Πραξικόπημα "μαϊμού" λοιπόν ή "γνήσιο μαϊμού"... και ως γνωστόν τα προϊόντα "μαϊμου", προκαλούν αλλεργίες και παρενέργειες
Το νου σας... για πολλά...
Την καλησπέρα μου!